فکر و اندیشه

وظیفه و مقام زن از نگاه عارف و فقیه و فیلسوف و دانشمند حضرت امام خمینی (ره)

لازم است در پایان بحث پاي صحبت هاي معمار كبير انقلاب اسلامي حضرت امام خميني عليه الرحمة در مورد وارزش و مقام زن بنشينيم:

تربيت فرزند، از همه شغلها بالاتر است، يك فرزند خوب شما اگر به جامعه تحويل بدهيد، براي شما بهتر است از همه عالم، اگر يك انسان شما تربيت كنيد، براي شما به قدري شرافت دارد كه من نمي توانم بيان كنم. پس شما يك شغلتان اين است كه بچه هاي خوب تربيت كنيد. دامن مادرها دامني است كه «انسان» از آن بايد درست بشود. يعني اول مرتبه تربيت، تربيت بچه است در دامن مادر؛ و براي اينكه علاقه بچه به مادر بيشتر از همه علايق هست و هيچ علاقه اي بالاتر از علاقه مادري و فرزندي نيست. بچه ها از مادر بهتر [مسائل] را اخذ مي كنند. آنقدري كه تحت تأثير مادر هستند، تحت تأثير پدر نيستند، تحت تأثير معلم نيستند، تحت تأثير استاد نيستند. از اين جهت بچه هايتان [ را ] در دامنتان تربيت اسلامي، تربيت انساني بكنيد تا وقتي تحويل مي دهيد شما اين بچه را به دبستان، يك بچه صحيح، اخلاق خوب، آداب خوب؛ آنطور تحويل بدهيد...، مع الأسف در آن حكومت طاغوتي اين شغل را مي خواستند از اين مادرها بگيرند. تبليغ كردند به اينكه زن چرا بچه داري بكند... اين شغل شريف را منحطش كردند درنظر مادرها؛ براي اينكه مي خواستند كه مادرها از بچه ها جدا بشوند، بچه ها را ببرند در پرورشگاهها بزرگ كنند؛ مادرها هم علي حده بروند يك كارهايي كه آنها دلشان مي خواهد بكنند و بچه در پرورشگاه وقتي كه بزرگ بشود، يك بچه اي كه در دامن مادربزرگ بشود نيست؛ عقده پيدا مي كند. وقتي بچه در پرورشگاه و بدون مادر با اجنبي بخواهد سر و كار داشته باشد و محبت مادر از سر او كم بشود، اين بچه عقده پيدا مي كند. بسياري از اين مفسده هايي كه در جامعه واقع مي شود، از اين بچه هايي هستند كه عقده دارند؛ از اين انسانهايي هستند كه عقده دارند. مبدأ يك عقده بزرگ، اين جدا كردن بچه از مادر است. محبت مادري لازم دارد بچه. بنابراين، اين شغل كه شغل انبيا است و انبيا هم آمدند براي اينكه انسان درست كنند، اين شغل اول شما هست: تربيت بچه.[1]

امام خمینی رحمه اله در جائی دیگر می فرماید:

آنها كه زن‌ها را مي‌خواهند ملعبه‌ي مردان و ملعبه‌ي جوانان فاسد قرار بدهند، جنايتكارند. زنها نبايد گول بخورند. زن گمان نكند اين مقام زن است كه بزك كرده بيرون برود، با سر باز و لخت؛ اين مقام زن نيست، زن بايد شجاع باشد، زن آدم‌ساز است، زن مربي انسان است.[2]